Şirketin gündelik işleyişinden yalıtılmış, yeni fikirlerin denendiği birim; innovation lab. Ayrı mekan, ayrı kurallar ve çoğu zaman ayrı kıyafet düzeniyle kurulur; amaç ana organizasyonun onay zincirlerinden ve risk iştahsızlığından kaçmaktır. Başarılı örnekleri skunkworks geleneğinden gelir. Kötü şöhreti de vardır: gösterişli açılışı yapılan, iki yıl sonra sessizce kapanan laboratuvar sayısı az değildir. Ayakta kalanların ortak özelliği ana işle bağını koparmamasıdır; lab fikri doğurur ama büyütme aşamasında iş birimlerine devir mekanizması baştan tanımlanmıştır. Devri planlanmayan laboratuvar, şirket içinde güzel bir akvaryum olarak kalır.

Organizasyonun yeni fikre karşı verdiği bağışıklık tepkisi; vücut yabancı hücreyi nasıl saldırıyla karşılarsa, kurum da düzenini bozan fikri öyle karşılar. Antikorlar nadiren açık hayır der; kılıkları inceliklidir: daha önce denendi olmadı, komiteye girsin, riskli, bütçe dönemi geçti, bizim müşterimiz bunu istemez. Kökeni kötü niyet değildir; mevcut işin metrikleri, terfi kriterleri ve alışkanlıkları verimlilik için evrimleşmiştir ve yeni fikir tanım gereği verimsiz başlar. Bu yüzden çare suçlamak değil tasarımdır: skunkworks tarzı korunaklı alanlar, ayrı bütçe ve metrik setleri, üst yönetimden hava koruması ve fikrin erken aşamada ana sisteme temasını sınırlamak. Antikoru tanımayan inovasyon programı, en parlak fikirlerini kendi bağışıklık sistemine kurban verir.

Ana organizasyonun kurallarından muaf tutulan, küçük ve gizli geliştirme ekibi; adı Lockheed'in 1943'te u2 ve sr71 gibi uçakları olağanüstü hızla geliştiren efsanevi biriminden gelir. Reçetesi Kelly Johnson'ın kurallarına dayanır: küçük ekip, tek yetkili lider, minimum rapor, maksimum özerklik. Kurumsal dünyada radikal projeleri bürokrasiden kaçırmanın klasik yolu oldu; ibm'in ilk pc'si de böyle bir ekipten çıktı. Gölgesi de vardır: gizlilik ana organizasyonla bağı koparırsa, doğan ürün şirkete geri aşılanamaz ve dışarıda kalır. Modern inovasyon laboratuvarı kurgularının çoğu, bu modelin devir mekanizması eklenmiş halidir.

Bu tip programlar genellikle devlet teşviklerinden yararlanmaktadırlar ve bir üniversitenin bünyesinde kurulmaktadırlar. Bu tip hızlandırıcıların en büyük amacı ekonominin büyümesine katkı sağlamak ve istihdam yaratmaktır. Bu tip hızlandırıcılar genellikle erken aşama girişimlere odaklanmaktadırlar. Danışman kadrolarında çoğunlukla akademisyenler, özel sektörde çalışan kişiler ve başarılı girişimciler bulunmaktadır. Genellikle kâr amacı gütmezler. Sadece operasyon giderlerini karşılamaya çalışmaktadırlar. Bunun için de girişimcilerden hisse talep edebilecekleri gibi, kurumsal firmalara çeşitli etkinlikler veya eğitimler düzenleyip bu sayede gelir elde etmektedirler.

bakınız: odtü teknokent
bakınız: hızlandırıcı program türleri